Η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στο πολιτικό προσκήνιο συνοδεύεται από τη δημιουργία της «Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης» (ΕΛ.Α.Σ.), ενός εγχειρήματος που επιχειρεί να επανασυσπειρώσει τον χώρο της Κεντροαριστεράς.
Του Βαγγέλη Αποστολίδη
Ωστόσο, το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο πρόκειται για μια ουσιαστική νέα αρχή ή για μια μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ με διαφορετική ονομασία. Πολλοί αναλυτές εκτιμούν ότι η ΕΛ.Α.Σ. διατηρεί βασικά χαρακτηριστικά του προηγούμενου σχήματος, γεγονός που ενισχύει την αντίληψη ότι πρόκειται για συνέχεια ενός πολιτικού μοντέλου που έχει ήδη κριθεί από την κοινωνία.
Στο πλαίσιο αυτό, επανέρχεται στη συζήτηση και η αξιοπιστία των πολιτικών δεσμεύσεων. Το λεγόμενο «Πακέτο της ΔΕΘ» του 2014, το οποίο είχε παρουσιαστεί χωρίς σαφή κοστολόγηση, παραμένει σημείο αναφοράς για τους επικριτές του Αλέξη Τσίπρα. Πολλοί το συνδέουν με τις εξελίξεις που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια και οδήγησαν τελικά στη σύναψη του τρίτου μνημονίου, υποστηρίζοντας ότι ανέδειξε τα όρια μιας πολιτικής που στηρίχθηκε σε υψηλές προσδοκίες χωρίς επαρκή τεκμηρίωση.
Παράλληλα, στο δημόσιο διάλογο καταγράφεται και έντονη κριτική για το ύφος και την ποιότητα της πολιτικής αντιπαράθεσης την περίοδο 2019–2023. Η ρητορική που υιοθετήθηκε τότε από τον ΣΥΡΙΖΑ και τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα χαρακτηρίστηκε από αντιπάλους ως ιδιαίτερα συγκρουσιακή και πολωτική, συμβάλλοντας –κατά την άποψη αυτή– στη διαμόρφωση ενός κλίματος τοξικότητας στο πολιτικό σκηνικό.
Υπό αυτό το πρίσμα, η «Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη» καλείται να απαντήσει σε μια βασική πρόκληση: αν μπορεί να απομακρυνθεί από πρακτικές και επιλογές που στο παρελθόν προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις ή αν θα αναπαράγει τα ίδια χαρακτηριστικά που οδήγησαν σε φθορά.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η στελέχωση του νέου σχήματος. Η παρουσία προσώπων που έχουν ταυτιστεί με προηγούμενες περιόδους ενισχύει τον προβληματισμό ως προς το κατά πόσο υπάρχει πραγματική ανανέωση ή απλώς ανακύκλωση πολιτικού δυναμικού.
Την ίδια στιγμή, η έντονη προσωποκεντρική δομή της παράταξης δημιουργεί ερωτήματα για τη λειτουργία της. Ένα μοντέλο που στηρίζεται κυρίως σε έναν ηγετικό πόλο δυσκολεύεται να καλλιεργήσει πολυφωνία και να αναδείξει νέα στελέχη με αυτόνομη πολιτική παρουσία.
Συνολικά, τρία βασικά ζητήματα αναδεικνύονται ως καθοριστικά για την πορεία του εγχειρήματος:
- Η αποκατάσταση της αξιοπιστίας μέσα από ρεαλιστικές και κοστολογημένες προτάσεις
- Η υπέρβαση της εικόνας πολιτικής συνέχειας με πρακτικές έντονης πόλωσης
- Η ουσιαστική ανανέωση σε πρόσωπα, λόγο και πολιτικό ύφος
Ο χρόνος θα αποτελέσει τον τελικό κριτή. Σε ένα περιβάλλον όπου οι πολίτες εμφανίζονται πιο επιφυλακτικοί απέναντι σε γενικές υποσχέσεις, η επιτυχία ή μη της «Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης» θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο μπορεί να πείσει ότι συνιστά κάτι περισσότερο από μια επανάληψη ενός γνώριμου τοξικού πολιτικού κύκλου.
